ชั้นก้อไม่รุว่าจาพูดยังไงดี มีแต่ความหวังดีให้แก แต่แกกลับมองไม่เคยเหนมัน แต่ไม่เปนไรหรอก ชั้นจะพยายามเข้าใจว่าคนเรามันไม่เหมือนกานเรามองอีกอย่างเค้ามองอีกอย่าง มันก้อเปนไปได้ ชีวิตคัยก้อชีวิตมัน เราจาไปกำหนดชีวิตของกันและกันไม่ได้ แกรุสึกป่าวว่าเวลาแกพูดไรชั้นก้อฟังแกนะ แต่ทำไมเวลาที่ชั้นพูดบ้างแกกลับไม่ค่อยฟังเลย บางทีชั้นก้อรุสึกว่าชั้นคุยกะคนอยู่รึป่าว รึว่าพูดอยู่คนเดียว  บางทีชั้นก้อเสียใจนะ...อยากให้แกรับรู้ถึงความรูสึกชั้นบ้างจังว่าตอนนี้ชั้นรุสึกยังไง  ขอเวลาชั้นนิดนึงนะ ต่อไปแกคงไม่ต้องมานั่งคิดมากละก้อเสียใจอีกแล้ว